|
امام در عينيت جامعه براي گام برداشتن و گذر از صراط مستقيم، احتياج به يك سري ضوابط و خصوصياتي است كه به منظور رسيدن بدانها در مرحله نخست، ضرورت شناخت امام در دنيا را ايجاب ميكند. آنچه كه مورد بحث است وجود هدف بارزي است كه قرآن براي خلقت «مرگ و هستي» ذكر ميكند و آن آزمايش است. «الذي خلق الموت و الحيوة ليبلوكم» پس چون هدف از خلقت، آزمايش ميباشد لذا خداوند وسائل آن را در اختيار انسان ميگذارد. من نام چند تا از اين وسائل را ذكر مينمايم: 1) راه 2) نور و روشنايي 3) قدرت انتخاب 4) اراده و توان انجام كار بطور كلي اين چهار خصوصيت فوق بايستي در اختيار انسان قرار گيرد تا آزمايش وي معني دهد و اگر اينها نباشد معناي كار اين است كه آزمايش هم انجام نميپذيرد و وقتي آزمايش صورت نگرفت، يعني خلقت، عبث و بيهوده خواهد بود و اگر بيهودگي در خلقت مشاهده شود قاعدتاً جهان بايستي فاني شود (افحسبتم انما خلقناكم عبثاً ... مؤمنون 115) و حالا كه خلقت پابرجاست نشانگر وجود آزمايش و در نتيجه فراهم بودن وسايل آن است. حال ببينيم كه چطور اين وسائل براي انسان فراهم شده است. يكي از وسائل مورد نياز وجود، نور و روشنايي است تا بدان وسيله راه از بيراهه، روشن و مشخص شود و مسئله ديگر قدرت انتخاب يعني اين امكان در اختيار انسان باشد كه بتواند راه را انتخاب كند و عقل بعنوان زمينه قدرت انتخاب است. و چون انسان مختار خلق شده است توانايي و قدرت بر عمل هم در او هست يعني اگر تصميم گرفت كه در اين مسير حركت كند قدرت و توان حركت در او وجود دارد. و اما خود راه چطور؟ مهمترين وسيله مورد نياز راه است. يعني در بين همه بيراههها بايد يك راه وجود داشته باشد. اين راه صحيح در بين بيراههها كدامست؟ ما بعنوان يك مسلمان معتقديم كه آنچه مايه هدايت و وسيله سعادت است، بايد در اين بعد از راه، تجسم عيني پيدا كند يعني راه و هدايت تبديل به هادي گردد. صراط الدنيا فهو الامام. و چون ما انسانيم و خواهان حركت بر روي اين صراط، در اين صيرورت احتياج به الگو داريم كه مطابق عملكرد او عمل نمائيم. لذا راه هدايت بايد به خود هادي يعني يك وجودي كه هدايت در آن پياده شده است، تبديل شود و ما با نگاه كردن به او چگونگي عمل را بياموزيم.
|
||
 |
 |
 |
 |
 |
 |