|
فقر اگر شما در ايدئولوژي اسلامي و در ابعاد اسلامي شيعي نگاه كنيد، با اين مسئله برخورد ميكنيد كه پيامبر اسلام جملهاي تحت عنوان « الفقر فخري » دارد؛ يعني فقر سبب مباهات من است و باز درست مقابل اين مطلب از پيامبر ميشنويم كه:« كادا الفقر ان يكون كفرا ». ظاهر اين روايات داراي دو بعد مختلف هستند ولي اگرتعمق كنيم چون هردو مطلب را پيامبر اكرم(ع ) فرموده اند پس حتما ً بايد ابعاد اينها با هم فرق كند. خوب دقت كنيد كه اگرگفتم حركت بر روي صراط مستقيم احتياج به يك زمينه فقرمنشانه دارد مسلماً نبايد اين فقري باشد كه در اذهان تمامي ماست چون اين فقر چيزي است كه خود اسلام هم ميكوبد. پس آن فقري كه خود پيامبر بدان افتخار ميكند چيست؟ فقري كه پيامبر بدان مباهات ميكرد آن فقري است كه قرآن در جملهاي به صورت عام ميفرمايد: « يا ايها الناس انتم الفقرا الي الله »؛ اي مردم شما در جهت الله فقير هستيد؛ و الله هو الغني و الحميد؛ يعني همه ثروتها و بينياز يها از آن اوست. درك اين فاصله كه من در ارتباطي كه با خدا دارم به مثابه مستمندي كه درمقابل ثروتمندي قرار گرفتهام و او ثروتش مطلق است و اصلاً منشا ثروت و غني اوست؛ اين بعدي است كه فكر ميكنم كه اگر شناخته شده و موشكافي گردد، برخورد با آن افتخارآميزتر باشد. دراينجا خداوند عنوان ميكند شما كه در مسير ما حركت ميكنيد فقير هستيد و اين فقر شامل چند چيز ميشود: يكي اينكه خود انسان اين را ميداند كه معجوني از كمبودهاست و ديگر اينكه خود قرآن انسان را در مسير حركتش به عنوان يك موجودي با خصوصيات همچون ضعيف، عجول، هلوع ...، معرفي ميكند و از طرف ديگر ميگويد: « لقد خلقنا الانسان في كبد » انسان را در فشار و رنج خلقش كرديم؛ يعني اين موجود در سختي و دشوارييهاي كه براي او ايجاد ميشود و در محيطي كه تحت شرايطي و روابطي كه فشارهايي و سختيهايي درآن متحمل ميشود، بطوريكه در اين مجموعه احساس فقر دروني ميكند. به همين خاطر است كه در قرآن رابطه اين فقر را در ارتباط مردم با يكديگر مقايسه نميكند و نميگويد بعضي از شما نسبت به بعضي ديگر فقر هستيد بلكه ميگويد شما نسبت به خدا فقيريد... »
|
||
 |
 |
 |
 |
 |
 |